Ik ben gestart met de serie Basta, een in mijn ogen prachtige serie over een wereldvoetballer. Mijn aandacht ging uit naar de kiezelharde, Hollandse, bokkige vader die onder geen voorwaarde bij zijn zoon wilde kijken. “Papa, kom je een keertje kijken?” “Nee. Kluitjesvoetbal.” Dat greep me aan. Een supporter ben je niet van de prestaties, maar van de persoon. Dat zie ik terug op de tribune bij de SLOOPERS. Ouders, tantes, ooms, kinderen, grootouders en buren komen kijken, want ‘dé jongens’ spelen thuis. Al is het maar voor één set. Daar kan ik onwijs van genieten.
Het resultaat van de heren SLOOPERS? 3-0-verlies. Ze liggen uit de beker. Gek? Slecht? Nee. De tegenstander was gewoon te goed. Heren 1, gemixt met geweldige stand-ins van Heren 2, kwam met grinta. Met sfeer en plezier. Ik keek met bewondering. In zak en as? Nee. We gaan ervoor. Dát support ik.
De Blommetjes - we misten ze - zijn op dit moment actief in Tanzania. Tuitjenhorn en Tanzania gaan al jaren hand in hand. Stichting Bouw Woningen Tanzania, een initiatief van Martin Janssen en de familie Paauw, bouwt huizen voor de allerarmsten. Jullie supporter heeft dit zelf mogen ervaren. Cliché, maar waar; een ervaring die je met beide benen op de grond zet. Mensen hebben er weinig, maar dat drukt het levensgeluk niet. Vooral het plezier en geluk van de kinderen blijft je bij. Zo zie je maar dat plezier en geluk álles verslaan.
De volleybalfamilie Blom is niet voor het eerst in Tanzania. De vorige keer legden ze een volleybalveld aan. Ja, what else?! Dit jaar daagden de boys de plaatselijke talenten uit: twee tegen zes. Nederland - Tanzania. Onze Blommetjes maakten gehakt van ze. Terecht; punten doneren we niet.
Alle teams van de Boemel spelen de komende twee weken uit of hebben vrij. Ik support jullie in de volgende editie!
De Supporter
Facebook
Twitter